• Zadzwoń do nas: 534 500 550
PL EN

Ekspert radzi
dla rodziców dzieci dyslektycznych

W odpowiedzi na trafiające do nas zapytania ze strony rodziców i opiekunów dzieci wykazujących trudności w nauce przedstawiamy zagadnienia dotyczące różnych form dysleksji, które wpływają na funkcjonowanie w przedszkolu, szkole, a później w dorosłym życiu. Poruszane przez nas tematy, na które odpowiadają eksperci:

Dysleksja
Dysortografia
Dysgrafia
Dyskalkulia
Opto-dysleksja
Przetrwałe odruchy pierwotne

Ważne jest określenie typu dysleksji w zależności od występujących deficytów, gdyż od tego zależy kierunek terapii. Ważne jest najszybsze postawienie właściwej diagnozy, dlatego też, jeśli tylko zaobserwujemy, że nasze dziecko pomimo chęci i zaangażowania w nauce ma ogromny problem z pisaniem i czytaniem powinniśmy jak najszybciej zgłosić się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej (PPP), gdzie specjalista po rozmowie z dzieckiem i wykonaniu specjalnych testów może zdiagnozować rodzaj dysleksji. Jeśli specjalista podejrzewa dysleksję typu wzrokowego dziecko zostanie skierowanie na dodatkowe badania do optometrysty, który potwierdzi bądź wykluczy zaburzenia funkcji wzrokowych. Współpraca optometrysty i specjalisty PPP znacznie ułatwia kierunkowanie terapii.
Dziecko z rozpoznanym typem dysleksji powinno wykonywać zarówno w szkole, jak i w domu specjalne ćwiczenia, dzięki którym będzie ćwiczyło pisanie i czytanie. W szkole, bardzo często, dziecko dyslektyczne ma indywidualny tok nauczania, aby nauczyciel mógł poświęcić mu więcej czasu. Ponadto, dzięki zajęciom indywidualnym, dziecko nie czuje się skrępowane i łatwiej jest mu się uczyć i skupić - nie ma naokoło niego kolegów, którzy czasami naprawdę potrafią być bardzo niemili. Praca z dzieckiem z dysleksją nie jest łatwa. Nie ma jednego uniwersalnego planu pracy – z każdym dzieckiem trzeba go wypracować indywidualnie. 
Im wcześniej rozpozna się dysleksję, tym lepsze rezultaty przyniesie terapia. Między mity należy włożyć twierdzenia typu: „wyrośnie z tego” lub „jak dorośnie, to mu przejdzie”. Wczesne rozpoznanie zależy więc od uważności rodziców i nauczycieli, którzy widzą ewidentną różnicę pomiędzy lenistwem a problemami fizjologicznymi. Terapia dysleksji w dużej mierze opiera się na grach i zabawach, które w przyjemnej atmosferze pomagają dziecku nadrabiać swoje deficyty. Zajęcia odbywają się pod okiem specjalisty w poradni psychologiczno-pedagogicznej, w szkole na zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych czy w gabinecie optometrysty. Niezmiernie istotna jest też praca rodziców z dzieckiem w domu. Najważniejsze jest wyzwolenie motywacji wewnętrznej u dziecka, a rodzic powinien przede wszystkim wspomagać, chwalić za najdrobniejszy sukces i dopingować.
W terapii dysleksji potrzebna jest integracja pamięci, słuchu i wzroku. W dysgrafii, dysortografii dodatkowo niezbędne jest też sprawne posługiwanie się długopisem (sprawna motoryka mała). Z powodu zbyt dużego napięcia mięśniowego, które uniemożliwia właściwą pracę palców i nadgarstka dzieci mają problem z luźnym trzymaniem przyborów do pisania i rysowania – kurczowo je ściskają, dociskając do kartki ze zbyt dużą siłą. 
W przypadku każdego rodzaju dysleksji znaczne korzyści przynosi czytanie książek. Specjaliści zgadzają się, że ta aktywność zmniejsza stopień wszystkich zaburzeń czytania i pisania. Pozwalajmy więc dziecku czytać to, co lubi. Dzięki temu będzie miało większą styczność z trudnymi wyrazami i łatwiej je zapamięta.

Różnice w sposobie czytania

Różnice w sposobie czytania dziecka o harmonijnym rozwoju funkcji poznawczych odpowiedzialnych za proces czytania, a dziecka o wybiórczo obniżonej sprawności tych funkcji:  

·  Uczeń dyslektyczny czyta przeciętnie trzy razy wolniej niż jego rówieśnik. Czasem przy nasilonej dysleksji nawet do siedmiu razy.
·  Nieumiejętność całościowego spostrzegania większych fragmentów wyrazu - dyslektyk uparcie literuje, nie daje się przekonać do metody sylabowej.
·  Dyslektyk popełnia dużą ilość pomyłek. Poprawia jedną, robi następną, „krata- kratka- kalka”.
·  Dyslektyk „inaczej” widzi tekst: wyrazy mogą łączyć się ze sobą, litery rozmazywać, wyrazy nakładają się na siebie.

Dysleksja w życiu dorosłym

Dyskalkulia u dorosłych to nadal spory problem – takie osoby mogą nie radzić sobie z szacowaniem ilości, dysponowaniem pieniędzmi i innymi czynnościami matematycznymi, które wykonujemy w codziennym życiu. Jeśli nie wiedzą, co to dyskalkulia, nie mają świadomości swojego zaburzenia, będzie im trudniej zrozumieć, skąd biorą się te problemy. 

Jeśli zauważasz u siebie lub u swoich bliskich objawy  dysleksji warto skonsultować się ze specjalistą optometrstą, terapeutą w poradni psychologiczno-pedagogicznej i/lub rehabilitantem dziecięcym.

 

Wykaz optometrystów w Polsce lista poradni psychologiczno-pedagogicznych wykaz punktów rehabilitacji dzieci i niemowląt

 

Jesteś terapeutą?  Zapoznaj się z naszymi pomocami!

 

Pomoce terapeutyczne dla optometrysty i terapeuty pedagogicznego i SI