• Zadzwoń do nas: 534 500 550
PL EN

Ekspert radzi
dla rodziców dzieci dyslektycznych

W odpowiedzi na trafiające do nas zapytania ze strony rodziców i opiekunów dzieci wykazujących trudności w nauce przedstawiamy zagadnienia dotyczące różnych form dysleksji, które wpływają na funkcjonowanie dzieci w przedszkolu, szkole, a później w dorosłym życiu. Poruszane przez nas tematy, na które odpowiadają eksperci:

Dysleksja
Dysortografia
Dysgrafia
Dyskalkulia
Opto-dysleksja
Przetrwałe odruchy pierwotne

Ważne jest określenie typu dysleksji w zależności od występujących deficytów, gdyż od tego zależy kierunek terapii. Ważne jest najszybsze postawienie właściwej diagnozy, dlatego też, jeśli tylko zaobserwujemy, że nasze dziecko pomimo chęci i zaangażowania w nauce ma ogromny problem z pisaniem i czytaniem powinniśmy jak najszybciej zgłosić się z dzieckiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej (PPP), gdzie specjalista po rozmowie z dzieckiem i wykonaniu przez dziecko specjalnych testów może postawić diagnozę dysleksji. Jeśli specjalista podejrzewa dysleksję typu wzrokowego dziecko zostanie skierowanie na dodatkowe badania do optometrysty, który potwierdzi bądź wykluczy zaburzenia funkcji wzrokowych. Współpraca optometrysty i specjalisty PPP znacznie ułatwia kierunkowanie terapii.
Dziecko z rozpoznaną dysleksją powinno wykonywać zarówno w szkole, jak i w domu specjalne ćwiczenia, dzięki którym będzie ćwiczyło pisanie i czytanie.

schemat

W szkole, bardzo często, dziecko dyslektyczne ma indywidualny tok nauczania, aby nauczyciel mógł poświęcić mu więcej czasu. Ponadto, dzięki zajęciom indywidualnym, dziecko nie czuje się skrępowane i łatwiej jest mu się uczyć i skupić - nie ma naokoło niego kolegów, którzy czasami naprawdę potrafią być bardzo niemili. Praca z dzieckiem z dysleksją nie jest łatwa. Nie ma jednego uniwersalnego planu pracy – z każdym dzieckiem trzeba go wypracować indywidualnie. 
Im wcześniej rozpozna się dysleksję, tym lepsze rezultaty przyniesie terapia. Między mity należy włożyć twierdzenia typu: „wyrośnie z tego” lub „jak dorośnie, to mu przejdzie”. Wczesne rozpoznanie zależy więc od uważności rodziców i nauczycieli, którzy widzą ewidentną różnicę pomiędzy lenistwem a problemami fizjologicznymi. Terapia dysleksji w dużej mierze opiera się na grach i zabawach, które w przyjemnej atmosferze pomagają dziecku nadrabiać swoje deficyty. Zajęcia odbywają się pod okiem specjalisty w poradni psychologiczno-pedagogicznej, w szkole na zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych czy w gabinecie optometrysty. Niezmiernie istotna jest też praca rodziców z dzieckiem w domu. Najważniejsze jest wyzwolenie motywacji wewnętrznej u dziecka, a rodzic powinien przede wszystkim wspomagać, chwalić za najdrobniejszy sukces i dopingować.
W terapii dysleksji potrzebna jest integracja pamięci, słuchu i wzroku. W dysgrafii, dysortografii dodatkowo niezbędne jest też sprawne posługiwanie się długopisem (sprawna motoryka mała). Z powodu zbyt dużego napięcia mięśniowego, które uniemożliwia właściwą pracę palców i nadgarstka dzieci mają problem z luźnym trzymaniem przyborów do pisania i rysowania – kurczowo je ściskają, dociskając do kartki ze zbyt dużą siłą. 
W przypadku każdego rodzaju dysleksji znaczne korzyści przynosi czytanie książek. Specjaliści zgadzają się, że ta aktywność zmniejsza stopień wszystkich zaburzeń czytania i pisania. Pozwalajmy więc dziecku czytać to, co lubi. Dzięki temu będzie miało większą styczność z trudnymi wyrazami i łatwiej je zapamięta.
Różnice w sposobie czytania dziecka o harmonijnym rozwoju funkcji poznawczych odpowiedzialnych za proces czytania, a dziecka o wybiórczo obniżonej sprawności tych funkcji:  

·  uczeń dyslektyczny czyta przeciętnie trzy razy wolniej niż jego rówieśnik. Czasem przy nasilonej dysleksji nawet do siedmiu razy.
·  Nieumiejętność całościowego spostrzegania większych fragmentów wyrazu. Dyslektyk uparcie literuje. Nie daje się przekonać do metody sylabowej.
·  Dyslektyk popełnia dużą ilość pomyłek. Poprawia jedną, robi następną, „krata- kratka- kalka”.
·  Dyslektyk „inaczej” widzi tekst: wyrazy mogą łączyć się ze sobą, litery rozmazywać się, wyrazy nakładają się na siebie.

W życiu dorosłym.
Dyskalkulia u dorosłych to nadal spory problem – takie osoby mogą nie radzić sobie z szacowaniem ilości, dysponowaniem pieniędzmi i innymi czynnościami matematycznymi, które wykonujemy w codziennym życiu. Jeśli nie wiedzą, co to dyskalkulia, nie mają świadomości swojego zaburzenia, będzie im tym trudniej zrozumieć, skąd biorą się te problemy.